Technische ICT missie maart 2013

Na de nodige voorbereidingen van de werkgroep logistiek vertrokken onze medewerkers Guido Boon en Bert Brijs van 5 tot 30 maart richting Congo. Hun opdracht was om in Totshi de internetverbinding te herstellen die door een zware blikseminslag werd vernield. Verder moest de installatie in Kibangu uitgebreid worden.. Tijdens deze missie werd er bijzonder aandacht geschonken aan de voortgezette opleiding van de vier cyberverant-woordelijken op het gebied van beheer en onderhoud. Bert kreeg van BOA-B groen licht voor de evaluatie van een kooksysteem op zonnenenergie. Sindsdien werkt hij verder aan dit project.

Verslag van de technische missie van 5 maart tot 30 maart door Bert  ( foto’s van Bert en Guido).

Zen2013_boa-bandundu-3-2013-003---kopie_200Op 5 maart 2013 stonden Guido en ik in de grote hall van Brussel-Nationaal en samen met Zr. Guillaumine en Fernand dronken nog een laatste echte koffie. En dan vertrokken we naar de grootste zwarte vlek van Afrika. Het was een logistieke zending in Congo DR.. Deze missie stond in het teken van de parabool. In Totshi lag de internetconnectie al geruime tijd uit door blikseminslag en de grote paraboolantenne moest hersteld, verplaatst en opnieuw uitgelijnd worden, anderzijds had de stuurgroep het licht op groen gezet voor evaluatietesten van een parabolische solar cooker. De missie werd verder aangevuld met enerzijds de installatie van twee Wi-Fi hotspots in Kikwit en Kibangu en anderzijds een doorgedreven opleiding voor onze cyberverantwoordelijken. Nieuwe uitdagingen en de uitbreiding van het expertiseterrein van BOA-logistiek vormden de rode draad van deze opdracht

Voor Guido was het zijn 15-de reis naar Congo DR, een betere peter kon ik me dus niet voorstellen; voor mij was het mijn eerste contact met Congo DR. Mijn kennis over Congo gaat terug naar de periode van het zilverpapier, de missiebusjes, de Congoboten en de eerste lichtbeelden van Kuifje in Congo, anderzijds wist ik niet wat me te wachten stond. De reportages van Vranckx enerzijds en de werken van Van Reybroeck, Peter Verlinden en Marc Reynebeau anderzijds schetsten een totaal ander Congo dan de film Bwana Kitoko die in mijn prille jeugd volle zalen trok.

Noch Guido, noch ikzelf hadden verwacht dat ook onze nationale trots SN Brussels Airlines het Congolese codewoord “malembe, malembe” overnamen en ons prompt naar huis stuurden om de volgende dag terug te keren. Op 6 maart bracht een perfecte vlucht ons naar Kinshasa.

Zen2013_afbeelding-340table100De gevreesde passencontrole en bagageafhandeling op de luchthaven van Ndjili (Kinshasa) verliep zo vlot dat ik me nog nauwelijks de luchthaven herinner. Een tropische vochtigheid en temperatuur deed ons onmiddellijk de Belgische koude temperaturen vergeten. Buiten wachtte Zr. Charlotte op ons op voor transfert naar onze slaapplaats in Kinshasa. Het contact met Kin was rondweg hard; ik waande me eventjes in India, de bidonvilles, de vervallen huizen, de armoede, de vuile straten… er kwam echt geen eind aan. Ondanks deze trieste kennismaking toch een lichtpunt : hun warme lach met witte tanden is overeind gebleven. Hakuna Matata… ( =   (Swahili voor: “Er zijn geen problemen.”)    )

De volgende ochtend werden we gewekt door de vespers van de zusters; vanaf nu tot het einde van de reis werd dit ons vast ochtendritueel, passief weliswaar, maar ik kan niet ontkennen dat dit me kippevel bezorgde. De ritmische tam-tam ondersteuning en het eenvoudig koor van de zusters deden haast Scala verbleken. In het schemerlicht bracht Zr. Charlotte ons naar de luchthaven voor een vlucht met Kin-Avia naar Kikwit. Guido had me aangemaand om zeker geen foto´s te maken op de luchthaven. Uiterlijk ijzig kalm observeerde ik de booking van onze tickets. Geen enkele pantominne speler haalt het niveau dat zich enerzijds afspeelde tussen Zr. Charlotte en de lokale luchthaven bedienden. Nadat Zr. Charlotte de betreffende tickets doorschoof bleef het ijzig stil tussen de twee hoofdspelers, geen woord, geen gebaar, geen enkele insinuatie… een spanning om te snijden, deze act duurde minuten maar voelde aan als uren. Een triller van jewelste. Zr. Charlotte schoof wat vuile bankbiljetten ( geld stinkt immers niet ) door het loketdeurtje en onmiddellijk werden onze tickets bezorgd zonder een spier te vertrekken. De act werd immers tot in de puntjes verzorgd. Dit toneelstuk bevatte immers 3 bedrijven met als apotheose de toegang tot de tarmac.

Bandunu schuift onder ons voorbij. Kinshasa - Kikwit in 80minuten.
Kikwit

De vlucht van Kin naar Kikwit verliep vlotjes; vanuit de lucht zag ik de Congostroom, of beter de fleuve zoals de stroom door de lokalen genoemd wordt. Vrij snel werd het landschap groener, zachtglooiend en veranderde zowaar in een palmbomenwoud. Voor mij het Congo zoals ik het me voorgesteld had, voor Guido het teken dat we de buurt van Kikwit naderden. Een perfecte landing op een hobbelige tarmac lieten me aanvoelen dat de Westerse levensstandaard even ver weg was. Hakuna Matata..

Bij onze aankomst stond Zr. Vicky met chauffeur, alsof het een perfecte touroperator betrof, ons geduldig op te wachten. Gedurende de rit van de luchthaven naar het Kikwit plateau observeerde ik de couleur locale. Zonovergoten taferelen, eindeloze prachtige fruitstalletjes, veel kleuren, vooral mooie panjes en weeral die mooie witte tanden….

Zen2013_boa-bandundu-3-2013-273---kopietable50

Bij onze aankomst serveerde Zr. Mia ons een gekoelde Primus; mijn eerste! Later zou blijken dat een gekoelde pint het toppunt van luxe was, maar dat besefte ik toen nog niet.

In de late namiddag kwam al ons materiaal toe en kon de volgende morgen het echte werk beginnen. In de vooravond barstte een tropisch onweder uit en dit voorspelde niet veel goeds voor de rit naar Totshi. ´s Morgens werd de jeep volgeladen met enerzijds ons materiaal. Zr. Berthe reed mee als co-rijder om ingeval van moeilijkheden de meubelen te redden; je reist ten slotte in een land waar iedereen het bijna voor het zeggen heeft. Het werd een avontuurlijke rit die bijwijlen niet moest onderdoen voor een 4×4 avontuur. Tot aan de brug over de Kwilu verliep alles vlotjes. Een zwaar bewapende militair met Kalashnikov hield ons tegen. Ik merkte dat zijn patronen lader eigenlijk dicht gehouden werd door een laagje schilderstape… waarschijnlijk a la guerre comme a la guerre. Na een grondige passencontrole en het gebruikelijk money for food vertelde de militair ons nog dat hij zijn opleiding nog in Belgie genoten had. Weeral die witte tanden. Ten gevolge van de internationale vrouwendag was er in Gungu aardig wat couleur locale. Veel mooie panjes, maar tijd om te genieten hadden we niet. Na Gungu belanden we zowat in het einde van de wereld, kilometers en kilometers savanne. Een paar huisjes kondigden de nakende missiepost van Totshi aan; in the middle of nowhere.

Zen2013_boa-bandundu-3-2013-081---kopietable100

Een vrij groot stenen gebouw met aardig wat bijgebouwen, zelfs met een garage die liet vermoeden dat hier ooit nog onderhoud op wagens gebeurde. Times are a changing… Diezelfde avond toonde Guido me nog de studentenvertrekken en de kookplaats van de leerlingen, eigenlijk een grote openluchtkeuken. In kleine groepjes werd er gekookt op houtvuurtjes … een survivalkamp, maar dan niet opgezet als entertainment maar bittere ernst. Water aanhalen aan de rivier voor enerzijds de was en de plas en anderzijds de kook… Iedere dag opnieuw; een groot deel van de namiddag wordt gespendeerd aan het levensonderhoud. En toch, weeral die gulle lach en die mooie witte tanden… Hakuna Matata.

Installatie van de parabool antenne

De volgende morgen begon de eerste grootste uitdaging, een verbinding opzetten met een satelliet die hoog boven de evenaar rondtoerde. Ondertussen had Bavon, onze all-round technieker, reeds de antenne opgezet. Het was een prachtige antenne, stevig materiaal waar ik onmiddellijk in de wolken van was.

Als oudgedienden van de artillerie begonnen Guido en ik aan de uitlijning van de antenne alsof het een artilleriestuk was, elevatie, azimut, en speuren naar het doel. Gewapend met onze veldmeter begonnen we onder een brandende evenaarszon aan de uitlijning. De spanning was om te snijden; ondertussen groeide het aantal supporters… ook onze supporters begrepen de ernst en verroerden geen vin. Na twee uur afregeling konden de eerste signalen van T11N opgevangen worden; een enorme opluchting en onze eerste satellietverbinding was een feit. De rest was kinderspel, via een satelliettelefoon werd de provider verwittigd dat we klaar waren voor optimalisatie. Een uur later konden de eerste mails verstuurd worden.`s Avonds stonden de zusters in de rij voor de test of aanmaak van hun nieuw Email account. De poorten van het heelal werden opnieuw geopend.

Guido spendeerde de dagen daarop aan de vorming van de cyberverantwoordelijken; ikzelf startte de experimenten op met de parabolische solar cooker; of beter, hoe je met de theorie van de holle spiegels soep kookt. Er is natuurlijk een grote dosis optimisme en idealisme nodig om in het regenseizoen een solar cooker uit te testen.

Een solar cooker is eigenlijk een parabolische holle spiegel. Je richt de spiegel naar de zon en plaatst een kookpot in het brandpunt en dan verloopt alles zoals een klassieke kookplaat. Een kleine cooker van 1 meter produceert bij blauwe hemel vlotjes 900 Watt, ongeveer een kleine electrische kookplaat. We hadden ons geinspireerd op het project en model van Sol Suffit dat actief is in Senegal. Vrij snel bleek dat we een enorme hitte produceerden die echter niet in het focaal punt terecht kwam. Solar, we have a problem… Senegal is blijkbaar de evenaar niet. Gewapend met onze elevatiemeter van die andere parabool antenne kon perfect de stand van de zon opgemeten worden en werd duidelijk dat de allignatie van de cooker naar de zon toe even belangrijk is als de allignatie van een paraboolantenne naar een satelliet toe. Er is dus nood aan enige technische modificatie maar niettemin hoopgevend.

Ondertussen werd echter de eerste solar soup, zij het oplossoep, een feit. Onze eerste geproduceerde liters warm water werden eveneens in dank afgenomen door onze lokale koks. Je moet weten dat iedere liter warm water tot op heden gestookt wordt op houtskool. Een ruimere inzet van geoptimaliseerde cookers betekent dan niet alleen een verbetering van de levensomstandigheden maar ook een effectieve afremming van de ontbossing. Dit project wordt zeker bij volgende zendingen verder gezet. Lees meer .. .

 

Change … vernieuwing.. Pas vorig jaar werd het plateau als laatste uitgerust met een satellietverbinding en nu al was er nood aan uitbreiding. Niet eenvoudig aangezien de leefruimtes nogal verspreid liggen op het domein. Met oog voor vernieuwing en toekomst opteerden we voor een Hotspot Wi-Fi over gans het domein. Een primeur en pilootproject voor BoA; anderzijds ook een blik op de toekomst aangezien Wi-Fi communicatie ook in Congo belangrijker wordt.

Zen2013_afbeelding-428table50

Zen2013_afbeelding-441table50Kibangu

Onze laatste opdracht bevond zich in Kibangu, ook daar was er nood aan een degelijke Hotspot Wi-Fi installatie. Als pilootproject werden alle klassen bereikt door onze installatie. Gedurende de initiatie cursus van Guido werd onze opstelling reeds uitvoerig in gebruik genomen.
Ter gelegenheid van Palmzondag brachten we een bezoek aan de broeders Tiberiaden. Een moto-taxi bracht ons ter plaatse. Tot grote hilariteit van de lokale bewoners viel mijn moto zonder benzine. Geen nood echter, er is altijd wel ergens een kruikje benzine te vinden….  Hakuna Matata…

Bij onze aankomst in het klooster werden we verwelkomd door de plaatselijke bevolking alsof we de Messias zelve ware. Prachtig versierde palmtakken maakten van Palmzondag een unieke gebeurtenis. Samen met de bevolking volgden we de feestviering; achteraf werden we door de monniken uitgenodigd voor een lunch met als toemaatje gekoelde annanaswijn.

 

 

Zen2013_afbeelding-576table50Na het werk in Kibangu zat onze missie erop. Via een adem-benemende rit bereikten we Kikwit. Als toemaatje leidde Zr. Vicky ons door het hart van de stad Kikwit. De volgende dag reisden we verder via Kin-Avia naar Kinshasa. We verademden nog even op de avenue 30 juin; dronken een koele pint in de procure St Anne en vlogen dan met SN Brussels Airlines terug naar huis.Vermoeid maar tevreden blikten we terug op een geslaagde missie. We realiseerden zelf onze eerste satellietcommunicatie, we startten twee Wi-Fi pilootprojecten, anderzijds werden mensen opgeleid tot hardware verantwoordelijken en werden initiële testen uitgevoerd met een solar cooker.

Een druppel op een hete plaat …… ? The man who has to remove a mountain has to start to carry away small stones!