Guido en Bert in Congo 5 – 29 januari 2015

 

De aanloop … december 2014 Onze opdracht

De belangrijkste opdracht bestaat erin om in de posten van Kingadu en Kimbongo de satellietverbinding over te schakelen op een ander provider en een andere satelliet. Door de overschakeling sparen we 300$/maand uit. Dat houdt in dan we de elektronica van de link vervangen en de schotel een andere oriëntering geven. Een TV schotelantenne richten schijnt kinderspel te zijn, Bert kent dat. Een schotelantenne van het type waarmee wij aan de slag gaan is andere koek; als het binnen de 2 uur lukt is het een groot succes en bij tegenslag doe je s’ anderendaags verder. In deze posten zijn er ook elektrische beveiligingswerken gepland.

Daar blijft het niet bij want zowel hier als en de twee resterende posten doen we een controle van de zonnepanelen, batterijen, omvormers en de rest van de elektrische installatie. Een delicaat punt is de capaciteitscontrole, het nagaan of er niet meer apparaten aangeschakeld kunnen worden dan wat de installatie aankan.
In 3 van de 4 posten is geen Gsm dekking, daarom introduceren we er betalende Skype, daarna kunnen telefoons en Gsm’s over de ganse wereld gebeld worden tegen een voordelig tarief. Door een kleine winst te nemen op het bel bedrag kan de werking van de cyber ondersteund worden. Dit kadert in het project “Autosuffisance”.

In alle posten wacht ons informaticawerk:OnzeOpdracht_IMG_6562_P_72_10X15
– een flinke babbel met de cyber-verantwoordelijken,
– aanslepende problemen oplossen,
– behoeftebepaling van het materiaal en software,
– introductie van Ubuntu-14 en ook van Windows-8.

In Kibangu zijn de werken voor de drinkwatervoorziening en een betere recuperatie van regenwater gestart, bezichtigen van de werf en werfvergadering.
In Totshi gaan soortgelijke werken later ook uitgevoerd worden, daar gaan we de huidige situatie documenteren.
Bert is onze specialist “solar cooking”, hij zal in Kikwit en Kibangu er de mogelijkheden tonen om zonnewarmte te gebruiken voor sterilisatie van medisch materiaal en voor het opwarmen van strijkijzers. Een hele uitdaging want deze technologie is voor ginder totaal nieuw, revolutionair zelfs.

_______________________________________________________________________

7 januari 2015  Aangekomen

We profiteren volop van temperaturen rond de 30° met een vochtigheidsgraad van 90 % en gelukkig ook van frisse Primus. Bert zit er wat gefrustreerd bij want de lucht is veelal betrokken en daardoor Bert zijn gezicht ook. Goede (rechtstreekse) vlucht gehad en aan boord gepamperd door airhostess Liesbet, de dochter van goede kenissen. Vandaag het Aangekomen_100_8658_P_72_10x15materiaal uitgezocht dat meegaat naar Kingandu en Kimbongo en wat kleine herstellingen gedaan (de Wifi, een printer, …) Al het informaticamateriaal dat hier rest nemen we mee (2 platte schermen, 2 beeldbuizen, 3 kleina Asus Pc’s. 13 toetsenborden en wat muizen). In afwachting van de zending van Close the Gap zullen ze het helaas daarmee moeten doen. We nemen ook enkele rollen elektrische draad mee die hier klaar liggen voor Kingandu. Ik heb aan Vicki gezegd dat de potten (latex-)verf die hier nog staan gebruikt mogen worden. Indien die een specifieke bestemming moesten hebben laat dat dan snel weten. Net een interessant gesprek gehad met Demik. Die was nog volop in de wolken van de laatste missie en kijkt uit naar de september-missie want ze zijn van plan van de toenmalige collectie van het leermateriaal voor het lager onderwijs terug op te vissen of opnieuw aan te maken. Ik heb mij altijd al afgevraagd of de zusters en de leraars hun gebrek aan informaticakennis als een gemis ervaren en daar dan ook iets willen aan doen, volgens Demik is dat duidelijk zo. Ook hij en ziet veel potentieel in de introductie van allerhande kennis afkomstig de ICT-wereld in de klas en als ik hem goed begrepen heb wil hij daar wel aan meewerken. Morgen de broesse in, hopelijk regent het vannacht niet, maar Abdon, onze chauffeur, ziet het met de nieuwe jeep heel goed zitten. Dat zal wel want we zijn al met hem van Kin naar hier “gevlogen”. Groetjes en tot later. (Verslag van Guido)

__________________________________________________________________________________________________________________________

9 januari 2015  Up to Kingandu

 

UpToKigandu_IMG_6382_P_72_10x15 Vroeg in de morgen, nou ja dat was de intentie, begonnen we met het inladen van het nodige materiaal voor de missie naar Kingandu en Kimbombo …. As usual bleek de immense laadbak toch weer te klein; uiteraard een cliché maar toch herhaalt het fenomeen zich telkens weer. Gaande van een pak toiletpapier tot een zak bloem, gedroogde vis… tesamen met ons gereedschap en reiskoffers werd de Toyota weer een rijdende sardinedoos.  Een pluspunt, geen regen. Na het verlaten van Kikwit ontmoetten we aardig wat tegenliggers; lokalen, in groepjes van 3 met een overvolle fiets en geladen met maïs, remden ons regelmatig af. Het was een mooie lange rit door de savanne met regelmatig pittoreske dorpjes. Tot grote ergernis van de lokale politie bewegen we ons nu met een gepriviligeerde nummerplaat die ons vrijstelt van willekeurige belastingen.  De laatste 30 km dreigden de weergoden de pret te bederven; een signaal om … wat dieper op het gaspedaal te drukken en het toerental op te drijven. Paris Dakar had er niets aan.

We bereikten veilig Kingandu; een mooie aanblik met palmbomen net zoals de promenade des Anglais. De verwelkoming was hartelijk, Zr. Eveline en haar crew maakten er onmiddellijk een punt van eer van om ons een frisse Skoll aan te bieden. Ze hadden ons wat vroeger verwacht maar het middagmaal werd toch warm gehouden; hoe doen ze het toch allemaal zonder electriciteit. We kunnen ons hier dus best voorbereiden op de beloofde stroomuitvallen op het thuisfront.
Na een nacht die merkelijk frisser was dan in Kikwit begon het echte werk; tenminste dat hoopten we. Zr Eveline stond erop om ons eerst aan de studenten voor te stellen. Een emotioneel moment toen de studenten ons met gezang en bloemen verwelkoomden. Als tegenprestatie beloofden we, met goedkeuring van Zr. Eveline een filmavond. Na mijn bezoek aan Totchi vorige missie was het een geheime droom om een openlucht filmavond te organiseren voor de studenten in Congo; vanavond staat dus ‘ Le garçon au vélo’ op het programma. De sfeer bereikte onmiddellijk een climax als ze daarenboven vernamen dat er ook nog een nieuwe projector meegeleverd werd. Een betere inauguratie konden  we ons niet voorstellen. Hopelijk blijft het droog. Zr Eveline eiste ons verder op voor een rondleiding; een aangename verrassing, propere slaapplaatsen, een prettige sfeer in de klassen. dat verdient een pluim, of toch een film. Onze opvolgers zijn dus verwittigd.
Eindelijk konden we van start gaan; we voelden de druk toenemen aangezien de technische infrastructuur werkt en er voor de doorsnee gebruiker niet veel verandert. We willen immers de bedrijfszekerheid verbeteren maar beseffen wel dat we door een gevaarlijk dal moeten. Alhoewel het niet onze maidenopdracht is, blijft het speuren naar de juiste satelliet toch een spannende en stresserende opdracht. Alles is klaar voor take off. We verdwijnen nu uit de ether. Vanaf nu radiostilte. Hopelijk komen we morgen of overmorgen terug op antenne. (Verslag van Bert)      PS Demik is Dr Mikese

__________________________________________________________________________________________________________________________________

10 januari 2015  Open Air Movie Theatre : Filmavond

Alle BoA activiteiten bevatten één gemeenschappelijke noemer; het levensonderhoud, onder welke vorm ook, van onze missieposten verbeteren. Geen inspanning zonder ontspanning; dit geldt ook voor onze Congolese studenten. We bevinden ons rondom de evenaar en bijgevolg valt de avond vroeg in. Nog vaak zonder licht brengen de studenten al zingend de avond door; veel mogelijkheden tot ontspanning zijn er niet.

Deze missie vatten weMovieTheater_IMG_6354_P_72_10x15 het plan op om een heuse filmavond te organiseren. We wilden vooral het ontspannend karakter benadrukken en verkozen open lucht als de ideale plaats om een evenement op te zetten. Doorgaans zijn de nachten gitzwart met een prachtige sterrenhemel als enige ‘lichtvervuiling’; ideaal dus voor een open air filmvoorstelling. De kiem, die haar oorsprong in Totshi vond, was ondertussen uitgegroeid tot een volwaardige plant. Het was immers een geheime droom om een dergelijk massa evenement op te zetten.
Zonder te weten wat haar te wachten stond kregen we onmiddellijk de steun van Zr. Eveline. Hoe eenvoudig de opzet ook was, zonder de hulp van Serafin, cyberverantwoordelijke van Kimbangu, hadden we het zeker niet voor elkaar gekregen. De computers die over een DVD speler beschikten bezaten geen externe videouitgang; ofwel was er een video uitgang, maar geen DVD speler. Hoe dan ook, Serafin toverde uit het niets een DVD speler met een video composiet uitgang en wonder boven wonder; onze nieuwe projector beschikte nog over een videoingang. De rest was à la guerre comme à la guerre. het scherm werd op een tafel gemonteerd met een heel dikke steen om de stabiliteit te verbeteren. Als geluidinstallatie werden de miniboxen van de cyber gebruikt. Onze filmzaal was klaar.
Afspraak om 19 uur. Naar Congolese gewoonte was er om 19 uur geen kat maar na het aanzetten van de projector stormden honderden studenten ons Open Air Theatre in. Lichtjes drummend om de beste plaatsen, maar nog steeds heel gedisciplineerd. De séance kon beginnen. De gitzwarte nacht zorgde voor een kwalitatief hoogstaand beeld. De verwachtingen waren hoog en de stilte was om te snijden. Wat een spontane discipline.

We hadden ‘ Le garçon au vélo’ verkozen als apotheose. De adrenaline steeg want we hadden ook geen enkel vermoeden hoe zusters, studenten, leraren zouden reageren op een Belgische film. Reeds van bij de eerste beelden beseften we dat film en film twee is. Muisstil, maar vaak hoorden we fluisterende taal van ‘ c’est quoi ca’. Maar ook wij werden bevangen door schroom wanneer le garçon in kraaknette roestvrijstalen potten stond te koken, met een vélo tout  terrain door de straten raasde… De dialogen waren soms wat lang maar gelukkig was er ook wat flatstick humor die  een spontane reactie uitlokte die je alleen terugvindt bij Bollywood films in Indische filmzalen. De film was zeker anders dan wat de Congolese TV te bieden heeft, anderzijds was het een zeer dankbaar publiek. Dit experiment vraagt enerzijds om opvolging, anderzijds ook tot nadenken. De keuze van de films lijken bijzonder moeilijk; Franse films met ondertiteling lijken een goede uitgangspositie. Anderzijds mag  niet leiden tot, hoe dankbaar ook, alleen maar flatstick humor. Een terugkoppeling van leraren, zusters hebben we nog niet ontvangen, maar de studenten beloofden om vandaag terug te keren. Gisteren stond een educatieve film op het programma, vandaag staat L’intouchable’ op het programma. . Pure ontspanning dus met veel grappige scenes. De boog moet immers niet altijd gespannen staan; dit was trouwens de uitgangspositie van dit evenement. Het is immers Weekend en daarom we hebben we ook onze Duitse collega’s de Klaretijnen uitgenodigd. Een VIP arrangement dwingt zich dus op . Weeral bang afwachten dus, No Guts, no Glory..(verslag van Bert)

__________________________________________________________________________________________________________________________________

Zondag 11/01/2015  Werken op zondag en Lapin sauvage

 

Gisteren heeft zr. Eveline ons overpreekt dat we vandaag naar de mis moeten. Het vooruitzicht van 2 uur kerkdienst met een Kikongo preek van 1 uur maakt mij niet vrolijk, maar het zal me alle tijd geven om over Hemel, Aarde en alle plaatsen eens  goed na te denken. De missie is tot nu vlotjes verlopen. Skype draait goed, ook al zal vandaag nog flink WerkenOpZondag_IMG_6475_P_10x15_72geoefend moeten worden, zondag of niet; idem voor de wikipedia-offline. Ook Bert zijn elektriciteitswerken mogen gezien worden ook al gaat hij dat niet afkrijgen want we rijden mekaar voor de wielen, ik wil stroom en hij wil hem afzetten. Geen nood, Seraphin werkt dat later wel af en er ontbreekt nu ook nog draad.

Anticiperend op de nieuwe beamer heeft Bert enkele films meegebracht en s’ avonds heeft hij 2 openluchtvertoningen gegeven. Hilarisch zijn de meestal voorspelbare uitbarstingen van gejoel en gelach. Een interessant experiment met goede films (oa Le garçon au vélo), maar om het publiek dol te maken zijn Charly Chaplin – voor iedereen – en Mad Max – voor de pubers – misschien wel eerder aangewezen keuzes.We zitten hier op +600 meter hoogte en de nachten zijn zo fris dat ik midden in de nacht een laken over mij trek.

Het is mistig in de ochtend, licht bewolkt in de voormiddag en cooker-weer in de namiddag. In de avond staat Orion recht boven ons, echte klare nachten hebben we nog niet gehad, hopelijk komt dat nog want de Melkweg kan hier schitteren.

De nonnekes doen hun best om ons het leven aangenamer te maken met afwisseling in het eten en al een beetje overboeft van al dat fruit. Gisteren kregen we “gibier”, volgens het zusterke “lapin sauvage” : “malheureusement que vous n’ avez pas vu l’animal” zei ze, en ik antwoordde “heureusement peut être” en toen is ze in een mysterieuze lach uitgebarsten. “Lapin” is hier een containerbegrip … hoe dan ook het was lekker.Tegen de avond aan zit het werk zit er op. Bert ruimt de rommel op terwijl ik nog een Ubuntu upgrade probeer rond te krijgen. Vanavond derde filmavond, privévertoning voor onze nonnetjes en de buren Claretijnen. We staan bij hen in het krijt want ze hebben ons een avond op KOUDE Skol en vers geroosterde aardnoten getrakteerd. Aardige gasten, maar ga bij hen niet naar de mis want je bent er aan voor het grootste stuk van de voormiddag. Vanmorgen heeft sr Philo ons tijdens de communie buiten gesmokkeld en toen stond te teller al op 2,5 uur. Morgen staat ons een rit van een uur of 5 te wachten in de shaker richting Kimbongo, als het vannacht niet regent want buiten Kingandu wacht ons een steile klim op kleigrond. In 2011 hebben we daar moeilijke momenten meegemaakt en zaten er toen we boven kwamen wat extra deuken in de jeep. Tot later, (Verslag van Guido).

PS Eric, ik heb met Mikese in Kikwit al een heel gewoon gesprek gehad. Hij is zelf naar mij toegekomen en het was een fijne babbel. Hij begreep dat er zwaar gesnoeid moest worden en hij probeert te helpen via telefoon of mail. Vicky was eerst nogal terughoudend maar later sprak ze begeesterd over een project waaraan ze gewerkt hadden om de impact van ICT in de klas te meten. Ik raadde haar aan projecten in te sturen. Ze zei dat gedaan te hebben. Het getreuzel of de stilstand kwam volgens haar door de nieuwe structuur, waarin zij geen BOA-A-baas meer is en alles in samenspraak moet gebeuren.

___________________________________________________________________________________________________________________________________

20 januari 2015  De bron van Totchi

Hier in Totshi lopen de werken op hun einde. Niet dat er geen werk meer is maar wat wij gepland hebben zit er op, maar hier is nog voor jaren werk, we hebben alleen het materiaal niet. We zouden een halve Brico moeten meebrengen om al wat hier niet, of niet naar onze normen werkt te repareren. We letten er ook voor op de locale werkwilligen niet zonder werk te zetten en we proberen hen zo veel mogelijk alles zelf te laten doen.

Gisteren ochtend vroeg zijn we de weg naar de bron en de nog lager gelegen Kwilu gaan verkennen.
“Blik op Afrika” heeft de ambitie water naar de watertorens naar boven op te pompen vanaf een bron die in de buurt van de rivier ligt.  Rond 6, dan is de lucht nog fris, zijn we vertrokken met sr Adèle op kop en Julien(?), een van de knechten, als achterhoede. De vallei van de Kwilu is gevuld met mist zodat die er als een groot wit meer uit ziet. De zon begint door de wolken te breken. Eerst zacht glooiend door de brousse naar beneden, daarna steiler en steiler door het galerijwoud, alles is nog nat van de nacht, veel maakt hetBron_72 niet uit want door het vocht en de inspanning ben ik al lang in een soort drenkeling veranderd. De bron zou op 2 kilometer en 60 meter dieper liggen. Wie heeft dat gemeten? Na 45 minuten staan we aan de bron. Kinderen vullen 20-liter bidons terwijl de moeders eelt van hun voeten schuren aan zandstenen rotsen. Er zijn meerdere bronnen, deze alleen levert zeker 1 liter per seconde.

We nemen een staaltje water voor de pH-meting en dan zakken we nog verder af naar de rivier waarvan het gedruis ons al de hele weg lokt. Het wordt vlakker, we lopen tussen vijvertjes waarin maniok ligt te roten, pad en vijver lopen in elkaar over. Onderweg ga ik een paar keer onderuit, mijn knieën diep de modder, het kan me niet meer schelen. En dan de rivier, veel kalmer dan verwacht, de “rapides” waarvan ik het gedruis tot in mijn bed kan horen, liggen 200m verder. Het water is bruin en bijna warm; tijd om de modder af te spoelen. Volgens de GPS zitten we op 1597 voet.

Om naar boven te gaan kiest de zuster voor een beter begaanbaar pad, het is al warmer en eens buiten de schaduw van het woud brandt de zon op mijn rug, ook de zuster staat nat in het zweet, een magere troost. Boven meet ik 2523 voet, een hoogteverschil van 278 meter. Oeps, als de bron halfweg ligt zitten we met 139 meter hoogteverschil !

BronVanTotshi_IMG_6930_P_72_10x15Na een nachtelijk onweer is het weer veranderd. Het is eindelijk cooker-weer en tussen zijn werkzaamheden door, zoals dispensaria bezoeken, elektrische tovenarij en het fotograferen van watertankruïnes verklaart Bert Brijs aan verbaasde Congolezen (liefst vrouwelijke omdat die later toch voor de kook moeten zorgen, zegt hij) de werking van zijn cooker. Gisteren hebben we solar cooked “crunchy” juliennesoep gegeten en vandaag wordt het pompoensoep tenminste als hij die tegen dan niet aan zijn schare toeschouwers heeft uitgedeeld.

Het leven in Tochi is hier puur en rustig, werken in een school dompelt je in het frisse van de jeugd. Op twee jaar tijd is hier al veel veranderd, licht op de kamers, nieuw geverfde wc’s en douches, een diepvries met ijskoude Primus, afwisseling in het eten en s’ avonds met wat geluk een schitterende sterrenhemel. Voor de liefhebbers blijft er nog altijd de televisie over met wedstrijden van de Afrikaanse cup, of voor de freeks, het observeren van een bende supporterende zusters. Morgen verlaten we Totshi met wat spijt en rijden we met de jeep – vol geladen met zusters – naar Kikwit, waar ze iets te vieren hebben.  In extremis ben ik er toch nog in geslaagd een stokdove printer aan de praat te krijgen die gevangen zat in software dependencies van dependencies die ik maar niet uitgeklaard kreeg. Via Kikwit gaat de tocht verder naar Kibangu, de laatste “statie” ….  ;-)))  Tot later. (Verslag van Guido)

___________________________________________________________________________________________________________________________________

24 januari 2015  De laatste loodjes …. van Kikwit en KibanguDe missie loopt hier op zijn einde. Vandaag heb ik “terminator” gespeeld en een stapel muizen, beeldschermen en desktops voor hun diensten bedankt. Wat gaan we met al dat afval doen? Over alle posten samen liggen genoeg beeldschermen en Pc’s om een container te vullen. Doen we dat, zo een volle container terugsturen naar België ? De Laatste loodjes_IMG_7151_P_72_10x15douaneformulieren om dat legaal te maken moeten zeker nog ontworpen worden. Deze namiddag waterstalen gaan nemen aan de bron. Het is weeral een thermische uitdaging geworden want de middagzon brandde op ons bolletje, ook deze weg was steil en glibberig en daarenboven hebben we ons van bron vergist en zijn bij de buren terecht gekomen. Zouden daardoor de stalen slecht zijn? Ik denk van niet. Ik vrees wel dat Bert mij morgen naar de echte bron zal willen meeslepen. Sterk zijn Boon en je niet laten doen! Vanavond hebben Bert en sr Dorine voor een filmvoorstelling in de grote zaal gezorgd, weeral ons succesnummer “Le garçon au vélo” en veel volk ondanks de stomende hitte in de zaal. Na de film en maar dan buiten op een groot laken een match van de Africa cup geprojecteerd en dat alles dank zij de BOA-beamer en liters Bert-zweet. Morgenvoormiddag gaan we alcoholgel maken in het hospitaal hier. Als ik dat lang genoeg kan trekken ben ik van die bron-wandeling verlost… en dan nog een keer slapen voor de 3-daagse naar huis begint. Hoe zou de toestand in Kinshasa zijn? De senaat heeft de aanpassing van de kieswet eenstemmig goedgekeurd. Hun voorzitter is dat op de staats-TV omstandig komen uitleggen met op de achtergrond de bende medeplichtigen, patapoeffen van het soort dat in wijlen de Sovjetunie telkens voor het applaus zorgde.
PS Ook hier mat de GPS een hoogteverschil van 300 meter. In Aanwaarpe gemaakt waarschijnlijk.Grtjs. (Verslag van Guido)

__________________________________________________________________________________________________________________________________