In memoriam : Zuster Roza

Een warme en dankbare herdenking van zuster Roza Peeters

Op 18 januari 2019 overleed zuster Roza Peeters, tot voor enkele jaren algemeen overste van de zustergemeenschap van de Annuntiaten. “Blik op Afrika” en zijn Afrikaanse partners hebben vele redenen om haar in dankbaarheid te herinneren …

Bij het begin van deze eeuw nodigde Zuster Roza enkele leken uit om zich te engageren voor de ‘sociale werken’ van de congregatie in Congo, Burundi en Kameroen. Ze was realistisch ingesteld en had een groot besef van verantwoorde- lijkheid voor de projecten op het vlak van onderwijs, gezondheidszorg en zelfredzaamheid van de medezusters in Afrika. Zij besefte dat de blanke zustergemeenschap moest aangevuld worden met een jongere generatie van leken. Fernand Rochette beantwoordde haar oproep met een overweldigend engagement. Blik op Afrika kreeg gestalte en groeide uit tot wat het nu omvat.

Om deze intense dankbaarheid te verwoorden laten we onze Afrikaanse ambassadrices aan het woord. Zuster Anastasia (Burundi) en zuster Vicky (Congo – Kameroen) hielden elk een korte toespraak tijdens de begrafenismis
op 26 januari . We geven enkele uittreksels in vertaling.

Zuster Anastasie
Wat onthouden we van zuster Roza?
Haar bezoeken brachten momenten van vreugde en uitwisseling. Maar ze had ook vaste opvattingen die ze streng
maar verfijnd overbracht. Deze bezoeken in hoedanigheid van algemeen overste waren voor ons een getuigenis. Ze bezocht telkens onze kerkelijke oversten om zich degelijk te informeren over de lokale situatie. We werden grondig geïnformeerd over de samenwerking tussen de instellingen van onze familie. Ze moedigde aan en was niet bang om tegen de stroom in te varen. Zuster Roza heeft gezongen in haar hart, nu zingt ze van ganser harte voor de Heer.
‘Merci Seigneur de nous l’avoir donnée”!

Zuster Vicky verwoordt het zo:
Zuster Roza was een dame met een groot hart. Ze bewaarde het evenwicht tussen gebed, intellectueel werk en handenarbeid. Ze was erg bezorgd om onze gemeenschap in Afrika. Haar bezoeken brachten ons tot bezinning over onze maturiteit en onze autonomie. Ze kon ons aanmoedigen: ‘Jullie zijn formidabele vrouwen!’. Dat betekende een grote steun voor ons. Persoonlijk contact was voor elk van ons gemakkelijk omdat ze als een moeder was. We konden haar plagen, zij glimlachte zacht… Als ze een opmerking maakte deed ze dat heel fijnzinnig maar voegde er altijd aan toe: ‘dat kan iedereen overkomen…’

Ook namens alle medewerkers van “Blik op Afrika”: ‘Dank, dank, dank en rust in vrede’.

(Tekst ED)